مرحوم آیت الله شیخ مجتبی قزوینی (رحمت الله علیه)

آیة الله حاج شیخ مجتبی قزوینی فرزند مرحوم شیخ احمد تنکابنی قزوینی از علمای وارسته و دانشوران بلند پایه قرن چهاردهم  هجری واز ارکان اصلی مکتب تفکیک است .وی در سال 1328 ه .ق در یکی از روستاها،درخانواده ای روحانی متولد شدو با مقدمات و مبانی علوم در شهرهای قزوین و تهران آشنا شد و سال 1330 ه.ق همراه پدر به عراق رفت ومدت هفت سال در شهر نجف از محضر بزرگانی چون سید محمد کاظم یزدی رحمه الله ،میرزا محمد تقی شیرازی رحمه الله ومیرزا محمد حسین نائینی بهره جست .پدرش مرحوم میرزا احمد رحمه الله از شاگردان حاج میرزا حسین خلیلی تهرانی بود ودر سال 1322 ه.ق در نجف فوت کرد .

پس از بازگشت به وطن ،دوسال در قزوین ماند ودرآنجا با افکار مرحوم آیة الله سید موسی زرآبادی قزوینی آشنا شد وبه سیروسلوک شرعی روی آورد واز عرفان واشراق گنوسی و اسکندری دیده بازگرفت وبه جستجوی اسلام ناب وعرفان وفلسفه اسلامی پرداخت .در سال 1339 ه.ق به قم رفت ومدتی از محضر آیة الله شیخ عبدالکریم حائری یزدی مؤسس حوزه علمیه قم استفاده برد وسال 1341 ه.ق به مشهد آمدومحله دریادل جنب تکیه و مسجد علی اکبریها سکونت یافت و ضمن اقامه نماز در مسجد مرویها از معارف بلند بزرگانی چون آقا بزرگ حکیم ،میرزا محمد آقازاده ،شیخ اسدالله عارف یزدی ،شیخ موسی خوانساری ،میرزا مهدی غروی اصفهانی استفاده کرد وشاگردان برجسته ای را درمکتب فکری خود پرورش داد .ایشان معارف قرآنی ودوره سطح و خارج فقه واصول را برای عموم طلبه ها  ومتون فلسفی از جمله اشارات و اسفار را برای خصوص به روش اجتهادی و همراه نقد تدریس می کرد .دربین سالهای 1329 تا 1334 شمسی تفسیر " بیان الفرقان " را در 5 جلد به رشته تحریر در آورد ورساله ای در معرفه النفس ،رساله هایی در نقد اصول یازده گانه ملاصدرا شیرازی و آثاری در برخی از علوم غریبهنوشت .او زندگی بسیار ساده ای داشت ونمونه ای مجسم از پرهیزکاریوپارسایی بود واز طلبه های درس خوان سخت حمایت وپشتیبانی داشت وبرای سادات احترام ویژه ای قائل بود .روز 22 ذی الحجه سال 1386 ه.ق /14 فروردین 1346 ه.ش چشم از سرای سرابین فروبست وبه رحمت الهی واصل گردید ودرجانب غربی صحن عتیق دفن شد .

طبقه بندی: